سکوت
انتخاباتی سیمین بهبهانی،محمود دولت آبادی، سپانلو و اعضای کانون نویسندگان
داخل پذیرفته نیست.
Nawid_Akhgar@homail.com
انتخاب خاتمی در حالی
صورت گرفت که جامعه جهانی بدنبال مدراسیون دولتی و رفرم اصلاحی کلیه لابی های
بین المللی خویش را در سطح جهان برای برداشت حد اکثر سود اقتصادی از نظام دینی
و از جیب مردم ایران فعال کرده بود و از طرفی نویسندگان ، شاعران و هنرمندان
جامعه بر آگاهی هائی توده ای که با رنج و خون سالیان آنان اجین گشته بود با
حمایت خویش از دولیتان و آمد و شد های سیاسی/ دیپلماتیک در چهار چوب گفتگوی
انتقادی غرب و گفتگوی تمدنها گرد مرگ میپاشیدند.
هنوز تصویر انگشت جوهری
خانم سیمین بهبهانی که پس از رای دادن به خاتمی در جلو شاملو و در روی تخت
بیمارستان به گردش در آمده بود و با اظهار شعف، رای دادن خود را به خاتمی برخ
شاملو میکشید اذهان روشنفکران آگاه و مبارزین ایرانی را آزار میدهد و روح
ارزشهای شعرائی همچون رابعه را که با انگشت خونین خود در و دیوار های زندانش را
با شعر های خونینش منقوش کرد در طبق مقایسه تاریخی فرا روی ملت قرار میدهد.
هنوز مقالات آنچنانی آقای
سپانلو در حمایت اصلاحات و خاتمی اذهان نویسندگان و روشنفکران مترقی ایران را
از این نادرویشی فرهنگی کدر نگاهداشته است
و هنوز نامه های فدایت
شوم آقای دولت آبادی با نثر دوران مظفرالدین شاه برای انتخاب خاتمی به ریاست
جمهوری در پاردوکسی آشکار با خون ریخته شده سعید سلطانپور پنجه در پنجه است.
این تصاویر اگر تصاویر
انتزاعی و مجرد و فردی انگاشته شوند مسلما پای گذاشتن بر خون هزار هزار دختر و
پسر و مرد و زنی ایرانی خواهد بود که با ندای آزادیخواهی در گلو بی نام و نشان
به پای چوبه های دار کشیده شدند و حتی از گفتن نان خود نیز پرهیز نمودند.
تصویر انگشت جوهری خانم
سیمین بهبهانی و انگشت خونین رابعه. تصویر نامه های فدایت شوم سپانلو و محمود
دولت آبادی به نظام قرون وسطی مذهب فقاهتی با راستای قامت مشبک شده سعید
سلطانپور. سکوت و موس موس کردن کانون نویسندگان برای کارهای صنفی خویش و دویدن
بدنبال روز مرگی های نواله ناگزیر و اعدام 30 هزار زندانی سیاسی در تابستان 67
اگر جامعه آزادیخواه ایرانی را در داخل و خارج کشور قطب بندی نکرده است پس
نوای برگهای سمفونی دلپذیر درخت تنومند تحریم سراسری انتصابات و بلوغ ایستادگی
در مقابل ولی فقیه ریشه اش از کجا آب میخورد؟
کانون نویسندگان داخل و
اعضای آن از سیمین بهبهانی ها تا سپانلو ها و دولت آبادی ها و هر آنکس که ادعای
کار فرهنگی و هنری در داخل و خارج کشور را دارد امروز باید رسما به میدان بیاید
و به مردم سرکوب شده ایران بگوید که برای انتصابات ولی فقیه سینه میزند و یا در
کنار انگشت خونین رابعه و یا پیکر شریف سعید سلطانپور ایستاده است؟
و با صدا رسا آنطور که
لابی های جامعه کلان سرمایه داری غرب نیز بشنوند بایستی سکوت را بشکند و بگوید
در کنار ولی فقیه و یا مردم آزادیخواه و آزاده ایران و جهان ایستاده است؟
آدرس سامانه
اینترنتی
نوید اخگر
http://www.nawidakhgar.com/
هشت ژوئن سال 2005
میلادی سوئد استکهلم
