راه حل
سوم(تغیر دمکراتیک) ایلشون و سراب یا واقعیت تاریخی
نوید اخگر
Nawid_Akhgar@hotmail.com
در تاریخ 15 آگوست 2008
طی مقاله ای تحلیلی که ضمنی به مسئله راه حل سوم یعنی
(تغیر دمکراتیک) و از جمله چپ و راست زدنهای شورای ملی مقاومت و مجاهدین
پرداخته بودیم از جمله آمده بود
سیتات
از سالیان
قبل و حتی قبل از افشای پروژه اتمی نطنز در افکار بین المللی کلیه پروژکتور ها
را بروی مسئله اتمی رژیم روشن کرده بودیم و چنان آتشی بر روی مواضع اتمی دشمن
گشوده بودیم که حتی گاهی خبرنگاران بیطرف را به سئوال از ما وا میداشت و در
مقابل رفسنجانی که اعلام کرده بود انرژی هسته ای راز بقاء رژیم است، اعلام
کردیم که انرژی هسته ای طناب دار رژیم است و در پی ما بخشهائی از اپوزیسیون نیز
به این شعار پیوست وپروژه هسته ای نطنز پس از سالها فشار بر روی میز جامعه
جهانی قرار گرفت
برای
آگاهی بیشتر در این زمینه میتوانید به مقالات و لینک های ذیل در تفسیر های
رادیو اسرائیل چندین سال قبل از افشای پروژه نطنز و اراک مراجعه فرمائید
http://www.nawidakhgar.com/seda/radio%204%20April%202001.htm
http://www.nawidakhgar.com/seda/radio%2023%20Aban%201380.htm
اپوزیسیون
ایران نمی تواند یکروز به جامعه جهانی سیگنال مبارزه قهری بفرستد یکروز اسلحه
را زمین بگذارد و سیگنال اصلاحات و رفراندوم رفراندوم این است شعار مردم و
حمایت از اصلاح طلبان شیرین و غیر قلابی! را علم کند و یکروز به حمایت از
جایزه نوبل گُل بدهد و گول بخورد و روزی حملات تروریستی در عراق را انجام شده
توسط نیروهای انقلابی و ضد اشغالگران معرفی کند و روزی بگوید که این رژیم
اسلامی است که عامل فساد و ترور در عراق و منطقه است و بعد از چندی سیگنال راه
حل مسالمت جویانه سوم را ارائه دهد و انتظار هم داشته باشد که جامعه جهانی به
مماشات با رژیم خاتمه دهد، تنگه هرمز و شریانهای نفت را ببندد و در پشت مردم
ایران برای امر سرنگونی قرار گیرد
این نوع
چپ و راست زدنهای سیاسی آنهم در اصول سیاسی پایه و نه در فرعیات اولا باعث
تولید عملکرد عناصری همچون نعمت میرزازاده ها و همایش های یک بود یکی نبود در
کانادا میشود دوم اینکه گرایش مسالمت جویانه با این رژیم و فرستادن سیگنال آن
به جامعه جهانی حتی اگر معتقد شویم برای اتو کشیده نشان دادن اپوزیسیون صورت
میگیرد تحت هر نامی کانال نفوذ مماشات بین المللی خواهد بود و به درازای عمر
این رژیم و بیچارگی بیشتر مردم ایران منجر خواهد شد.
پایان
سیتات
پس از
انتشار این مقاله در سایتهای سیاسی اپوزیسیونو نیز سامانه اینترنتی خودم در
این آدرس http://www.nawidakhgar.com/maghalat/kanone%20nevisandegane%20dar%20tabyid%20yek%20mogayesh%20tarikhi.htm
دیروز
تاریخ 17 آگوست یعنی دو روز بعد از انتشار مقاله ما تلویزیون سیمای آزادی
مجاهدین با شرکت خانم نوروزی و آقای محمد علی جابر زاده به بحث و بررسی مجدد
راه حل سوم و تغیر دمکراتیک پرداختند که باید به این تقارن خوش آمد گفت
برای
بررسی بحث راه حل سوم یا تغیر دمکراتیک به نکاتی اشاره خواهیم کرد که در مجموع
این بحث سیاسی بکار اپوزیسیون مخالف رژیم میآید و کار برد عملی دارد و در
لابلای ایلشونها و خیال پردازی ها و کلیشه گوئی ها و کلی بافی های سراب گونه و
خیال پردازانه دست و پای نمی زند
سئوال:
آیا سنت
دمکراتیکی در میان خود اعضای اپوزیسیون وجود دارد که تغیر دمکراتیک بتواند در
درون آن رشد و زاد و ولد و زندگی کند؟
جواب:
خیر همچون سنتی در هیچ
کجای اپوزیسیون وجود ندارد چه از نیروهای شورای ملی مقاومت و مجاهدین و چه
نیروهای چپ و حتی میانی ، بحث از تک نمود ها هم نمی کنیم بحث بر سر خطی بودن یک
سنت است که وجود ندارد، یعنی اینکه مجاهدین و شورا و نیز سازمانهای چپ و
رادیکال که بقول خودشان کلیه مخارجشان را مردم ایران تامین میکنند هیچ اعتنائی
به رای مردم ندارند، ورای میکروفون سفت کردن برای خودشان و برای آمالهای
ایدئولوژیک انحصاری خودشان از مخالفین طرحی که به جامعه ارائه میدهند دعوت
نمیکنند که بیایند و مثلا در کنار جناب جابرزاده و یا هر مسئول دیگری که بتواند
از آن نقطه نظر مشخص مثلا رفرندام و یا راه حل تغیر دمکراتیک حمایت کند به بحث
بنشینند تا اذهان مردم جامعه باز شود اشکالات گفتار ها و رفتار ظاهر شود و
بهترین راه ها برای رسیدن به آزادی برگزیده شود
حداکثر کاری که از طریق
بعضی تلویزیونها انجام میشود باز کردن خط های تلفنی است، به افراد اجازه داده
میشود که چند دقیقه حرف بزنند و این افراد بیشتر با طرح تعریف و تمجید های
کلیشه ای و تکراری و شعار گونه و خسته کننده بجای ورود در عمق بحثی مهم و سیاسی
و ایجاد جاذبه دافعه بوجود میآورند
این سئوال هم میتواند
مطرح باشد که هر سازمانی و گروهی در کارهای درونی خود آزاد است تا هر کجا که
میخواهد مخفی کاری کند و بر روی مسائل سرپوش بگذارد تا کمتر از طرف رژیم اسلامی
ضربه بخورد ولی وقتی صحبت از ارائه یک طرح سیاسی مثل رفرندام یا تغیر دموکراتیک
و آویختن آن به گردن کل جامعه مطرح میشود ابتدا احترام به دیگران و حداقل شنیدن
نظر جامعه در یک بحث دموکراتیک بیش از هر چیز خود نمائی میکند، در صورتی که
مجاهدین و شورا یک روز تصمیم میگیرند که با سر بدرون طرح رفرندام رفرندام این
است شعار مردم شیرجه بروند و وقتی این طرح را ارائه میدهند خیلی از نزدیکان
سازمانی خودشان هم میگویند ما کیش مات شدیم از بروز چنین طرحی اطلاع نداشتیم و
بعد باز بدون خبر از این طرح خارج میشوند و با سر بدرون طرح راه حل سوم و تغیر
دموکراتیک شیرجه میروند و باز همه را غافلگیر میکنند و تازه پس از چندین سال هم
که مجددا و با فشار از خارج مجبور به بازگشائی طرح های نا کارآمد خود میشوند یک
تنه به قاضی میروند و راضی نیز برمیگردند
سئوال:
تغیر
دمکراتیک یعنی چه در کجا کار آمد است و با چه کسانی این طرح کار بُرد دارد و
نگاه جامعه جهانی به تغیر دموکراتیک چگونه است؟
جواب:
تغیر
دموکراتیک یعنی اختلاف بین دو نیروی دموکرات به طریق دموکراتیک با بحث و توافق
و قرارداد فیصله یابد.
تغیر دموکراتیک وقتی در
جائی کار برد دارد که دو نیروی دموکرات که در امری به توافق نمی رسند با کمک
رفرندام و یا رای گیری از مردم و به رای گذاشتن مقوله مورد اختلاف در موضوع
مورد اختلاف تغیر ایجاد میکنند، حال باید پرسید کجای رژیم جمهوری اسلامی به یک
نیروی دموکرات شبیه است که بتوان با آن به تغیر دموکراتیک رسید
اگر معتقد به این
هستیم که این رژیم اسلامی جز با سلاح قهر مردمی و نیروی نظامی از اریکه قدرت
بزیر نخواهد آمد باید توضیح دهیم که کدام جنگ تا بحال دموکراتیک بود که ما
بخواهیم نام مبارزه نظامی و قهری با یک رژیم قرون وسطائی را تغیر دموکراتیک
بگذاریم؟
مسلما وقتی ما نام یک
استراتژی را با مقوله دموکراتیک مخلوط میکنیم آنهم برای رژیمی که تا بن استخوان
ارتجاعی و فاشیستی است این ایلشون و سراب را برای جامعه جهانی بوجود میآوریم که
آری گویا میشود با حرکات دموکراتیک بهر حال با این رژیم به توافق و به نتیجه
رسید و غیر مستقیم به تئوری مماشات و سرپانگه داشتن رژیم سرکوبگر ضد دموکراسی
یاری خواهیم رساند
به تئوری مماشات اتفاقا
وقتی دامن میزنیم که رسما نیز اعلام میکنیم که ما اصلا از شما سلاح هم نمی
خواهیم، عجب ! با دست خالی میخواهید با رژیم فاشیستی تا دندان مسلح بجنگید یا
با سلاحهای زنگ زده از رده خارج شده انبار شده در اسلحه خانه های گرد گرفته
سالیان دور؟
و باز با طرح اینکه ما
اسلحه هم نمیخواهیم به این ایلشون و سراب برای جامعه جهانی دامن میزنیم که آری
بدون سلاح هم میشود این رژیم را انداخت و اگر کسی به این نتیجه رسیده باشد و
رویزونیسم تا این حد بدرون یک دستگاه فکری که مسعود سازنده آن بوده رسوخ کرده
باشد و به نفی کلیه تئوریهای گذشته نظیر این رژیم تنها با سلاح است که خواهد
افتاد و نه غیر باید برود و سازمان و دستگاه فکری جدید خودش را خارج از مجاهدین
و شورای ملی مقاومت بنیاد کند و به مردم معرفی نماید
آقای
رفیعی مجری برنامه تلویزیونی مجاهدین از آقای جابرزاده میپرسد بستر و تاریخچه
راه حل سوم چیست؟ (نقل به معنی)
آقای جابر زاده بجای
اینکه بستر رسمی راه حل سوم و تغیر دموکراتیک که همانا رفرندام رفرندام این است
شعار مردم باشد را توضیح دهد گریز میزند به صحرای مبارزه قهری و مردمی مردم
ایران و مخالفت هائی که برای تغیر این رژیم صورت میپذیرد و به انبوهی حاشیه
پردازی های غیر ضروری
سئوال:
بستر
تاریخی راه حل سوم و تغیر دموکراتیک چیست و از کجا مردم ایران به راه حل سوم
رسیدند؟
جواب:
اینکه مردم ایران به
راه حل سوم و تغیر دموکراتیک رسیدند یک گزافه گوئی سازمانی است که توسط مجاهدین
و شورا ملی مقاومت بیان میشود همانطور که بجای این که بگویند ما مجاهدین و شورا
به شعار رفراندوم رسیدیم آنرا به مردم نسبت میدهند و شعار رفراندوم رفراندوم
این است شعار مردم را مطرح میکنند در صورتی که مردم هر گاه وارد صحنه شده اند
هست و نیست رژیم را در خیابانها به آتش کشیده اند پس شعار رفراندوم همچون راه
حل دموکراتیک مجاهدین هیچ ربطی به مردم ایران ندارد زیرا در پروسه عمل ما شاهد
عکس این نوع گفتمان های مماشات جویانه و صلح طلبانه با رژیم بوده ایم
راه حل سوم را مجاهدین
وقتی برگزیدند که پروژه رفرندامشان که اساسا برای خوش آمد غرب و فرار از
دستگیریها و بمبارانها و در آوردن نام آنان از لیست های تروریستی پس از شهادت
ندا حسنی و صدیقه مجاوری صورت گرفته بود با شکست کامل مواجه شده بود
راه حل سوم و تغیر
دموکراتیک ترفندی بود برای فرار از مقاومتی سراسری که در مقابل پروژه رفراندوم
و نزدیک شدن مجاهدین و شورا به شیرین عبادی ها و جبهه دوم خرداد، جبهه همبستگی
رو به داخل و تلاش و تقلا برای جایزه نوبل و فعالیت در زیر تیغ سپاه و بسیج و
وزارت اطلاعات در داخل ایران صورت میگرفت، این بستر تاریخی متاسفانه توسط آقای
جابر زاده توضیح داده نشد
پیوستن به سیاست با
ایران همچون آفریقای جنوبی زمان آپارتهاید رفتار کنید گویای این مطلب نیز هست
که جهان در مقابل سیستم آپارتهاید نظام آپارتهاید را بایکوت و ایزوله کرده بود
حتی ورزشکاران دیگر کشور ها نیز نمی توانستند در آفریقای جنوبی به انجام مسابقه
بپردازند در غیر آن صورت از طرف مردم مورد مواخذه قرار میگرفتند و دیگر اینکه
مقاومت در مقابل سیستم آپارتهاید قهری عمل میکرد و از جهان خارج سلاح دریافت
مینمود و هیچگاه مانند خانم رجوی نغمه ما به سلاح شما احتیاج نداریم را سر نمی
داد زیرا معتقد بود که با تیر و کمان نمی توان با نظام آپارتهاید جنگید ولی در
تمامی موارد بر استقلال و حق حاکمیت خود پای میفشرد
یعنی با شعار هایش مثل
گفتار خانم رجوی که به طرف حساب های خارجی میگوید شما در رابطه با رژیم ایران
تنها بیطرف بمانید، جهان را در هاله از ایلشون و سراب غرق نمی کردند، آخر در
واقعیت این کشور ها با منافع اقتصادیشان هست که تعریف میشوند، کشور هائی که
پولشان یا اقتصادشان در ایران دارد کار میکند که نمی توانند بیطرف بمانند باید
از آنان خواست که همچون آفریقای جنوبی با رژیم برخورد کنند یعنی به اپوزیسیون
بپیوندند سرمایه اینها باید در درون اپوزیسیون تعریف شود و نه در درون بیطرفی
با رژیم
در یک جمع بندی کلی
متاسفانه باید بگویم که شعار ها و گفتار های مسئولان طرح تغیر دموکراتیک بسیار
غیر مسئولانه است، راه حل سوم و تغیر دموکراتیک در واقعیت برای جامعه خارجی
مماشات و برای داخل ایران پاسفسیم است، راه حل سوم و تغیر دموکراتیک حامی نگاه
داشتن نام سازمانها و افراد اپوزیسیون در پشت درب های بسته و یا تروریستی است و
در ارتباط با جهان خارج دست مماشات و همکاری با رژیم را باز نگه میدارد و در
داخل ایران راه حل سوم و تغیر دموکراتیک حتی چاقوی کندی هم نیست که بتوان با آن
یک خیار را پوست کند چه برسد به اینکه بشود با این سلاح رژیمی مافوق ارتجاعی را
از اریکه قدرت بزیر کشید
سئوال
آیا
ما موافق حمله نظامی به ایران هستیم راه پیشگیری از حمله نظامی چیست؟
جواب:
ما مخالف حمله نظامی به
ایران هستیم. این رژیم با بایکوت مطلق حتی در زمینه فرهنگی و ورزشی باید روبرو
باشد و نیز نتواند از طریق تنگه هرمز نفت که شاهرگ حیاتی اش است را به بیرون
صادر کند و بنزین وارد کند، باید جامعه جهانی به مردم ایران و سازمانهای سیاسی
کمک کنند و بیطرف باقی
نمانند سیاست آزموده شده آفریقای جنوبی گویای بسیاری از حقایق است اگر
اپوزیسیون و جامعه جهانی یک بار دیگر این کتاب را برای تدقیق مجدد ورق بزنند
حقایقی ورای هر ایلشون و خیال بافی رویا گونه برای هر دو طرف ظاهر خواهد شد
هر گونه سیاست غیر
قاطعانه بر علیه این رژیم اعم از رفراندوم و یا راه حلهای دموکراتیک از هر نوعی
در انتها جنگ را به جامعه جهانی و مردم ایران تحمیل میکند و در آن صورت در
آوردن پیکر دموکراسی از زیر آوار های پس از جنگ و بر اریکه قدرت نشاندن آن یک
رویای عبس بیش نخواهد بود و شعار هائی نظیر همان شعار های ابتدای انقلاب 1357
یعنی حزب فقط حزب الله رهبر فقط روح الله صحنه سیاسی را پر خواهد کرد
تاریخ 18 آگوست سال
2008 میلادی سوئد استکهلم
آدرس سامانه اینترنتی
نوید اخگر
http://www.nawidakhgar.com/
