اتوپیست ها و ایده آلیست های مذهبی دور افتاده از معادلات امروز در دنیای ارتباطات چه کسانی هستند؟

طرح سئوال نگاه از درون و در کنار توده ها ایستادن به لحاظ تئوریک صحیح است

ولی در عمل قطع کردن دست توده ها برای گرفتن حمایت جامعه بین المللی در جهت سرنگونی نظام اسلامی یک تفکر ارتجاعی فاشیستی است.

این تفکر به لحاظ فلسفی و سیاسی مردود است چرا که از سوئی آب به جوی کلان

سرمایه داری و از سوی دیگر در حمایت از فاشیزم اسلامی و تثبیت پایه های دیکتاتوری مذهبی عمل میکند.

تفکری که در عصر ارتباطات و اینترنت و گلوبالیزم میخواهد توده ها را محکوم کند که چرا با دنیای خارج ارتباط ارگانیک برای سرنگونی حاکمیت اسلامی بر قرار کرده اید، از دو جنبه قابل بررسی است.

این نوع تفکر در درجه اول به لحاظ فلسفی میخواهد مردم ارتباطی با جهان خارج نداشته باشند و هر نوع ارتباطی را با مارک رابطه با امپریالیزم و صهیونیزم میکوبد و محکوم میکند، نه تنها دیالکتیک حاکم بر پدیده های مادی و سیاسی را نمیشناسد که هنوز متوجه این نیز نیست که رابطه دیالکتیکی تاثیر متقابل عملن در پروسه معمولی حتی تبدیل تخم مرغ به جوجه عمل میکند و گرمای تاثیر گذار از بیرون تخم در اصل پدیده یعنی هسته تخم تاثر گذار بوده و آنرا به پدیده جدید یعنی جوجه تبدیل مینماید، با توجه به اینکه هسته اصلی یعنی خود تخم اگر موجودیت نداشته باشد هر نوع حرارتی از بیرون نیز جوجه ای را پدید نخواهد آورد.

این نوع تفکر که به لحاظ سیاسی مردم و توده ها را محکوم میکند که چرا با جهان خارج به زعم این دانایان " امپریالیست ها و صهیونیست ها" در عصر ارتباطات تماس برقرار میکنید و آگاهی میدهید و آگاهی میگیرید و جهان را بر علیه نظام توتالیتر و اسلامی میشورانیدخویش را به اهرم فشار رژیم بر علیه مردم تبدیل کرده است که خیلی روشن و صریح دم از این میزنند که حتی صد سال دیگر هم اگر این رژیم خونریز بر سر کار باشد بهتر است از اینکه خدای ناکرده مردم با فریاد و عملشان جامعه جهانی را در فشار سیاسی دیپلماتیک قرار دهند و جامعه بین المللی در عمل وارد کار زار سیاسی و دیپلماتیک با این جانیان اسلامی گردد.

آری این خردمندان! سیاسی که با این تز های مشعشع نقش پشت جبهه بقاء جمهوری اسلامی را بازی میکنند غافل از این هستند که توده های زحمتکش و مردم محروم ایران چگونه روزانه و دقیقه به دقیقه در معرض انواع تجاوزات مسلمانان مکتبی بند از بندشان جدا میگردد.

نوع نگرش مرد سالارانه فاشیزم مذهبی به زن از موضع بالا و در قالب آموزگار مکتبی چنان عده ای را در وهن تب آلودی غرق میکند که از خویش بی خویش شده و مهملاتی را بهم میبافند که گوئی زن ایرانی با چشمانی نابینا و ذهنی تاریک به وقایع سیاسی و تاریخ اجتماع و محیط پیرامون خود مینگرد. این زن به زعم این خردمندان سیاسی! نه چیزی از جنبش آزادیخواهی مردم ایران میداند نه اساسا ریشه و تاریخ مبارزاتیش بعنوان شاخصه خون آلودی در سراسر تاریخ ایران شناخته شده است و نه معادلات بین المللی را عملن وجهء همت خود قرار داده است.

این ضعیفه ناقص العقل مخبط احتیاج دارد که چند ملا یا مکلای مکتبی او را راهنمائی کرده و تفکراتش را بعنوان پادو امپریالیست ها و صهیونیست ها معرفی نمایند و او را از درغلطیدن به منجلاب خیانت به توده ها برحذر دارند.

ویدا اخگر