این
مقاله به درخواست رفیق گرامی شاعر مبارز میرزا آقا عسگری در سال روز قتل فجیع
فریدون فرخزاد ترجمه و برای سامانه اینترنتی وی مهیا گشته است
چه کسی بر
سر دیگری کلاه میگذارد؟
ترجمه
مقاله نوید اخگر در روزنامه داگنز نی هتر پرتیراز ترین نشریه صبح سوئد در پیوند
با آمد و شد نویسندگان به خارج کشور کمک مالی سوئد به نویسندگان داخل ایران و
در همین راستا قتل فریدون فرخزاد در سال 1992 میلادی
توضیحات
داخل پرانتز ها به رنگ قرمز و آبی در ترجمه برای آگاهی خوانندگان اضافه شده است
متن ترجمه
شده مقاله
14 فوریه سال 1989
خمینی فتوای قتل سلمان رشدی را صادر میکند، تهدیدی بر درب خانه میکوبد، تهدیدی
که بایستی بر آن پیروز شد. ما میبایستی از امنیت قضائی دفاع کنیم و به محافظت
از آزادی بیان اقدام نمائیم. با تمام این تفاسیر تعدادی به یکدیگر هشدار میدهند
که در صحنه ظاهر نشوند
بعنوان یک شرکت کننده
در یک کنفرانس بین المللی در استکهلم در رابطه با اسلام یان میردال(
نویسنده سوئدی حامی فتوای خمینی بر علیه جان سلمان رشدی) به حمایت از
رژیم ایران در تاریخ 16 آوریل سال 1989 سخن میگوید. به فاصله کوتاهی بعد از آن
به دعوت آیت الله ها بطور رسمی به ایران سفر میکند
یان میردال از ایران
باز میگردد و در نشریات سوئد مینویسد که او در حمایت از سلمان رشدی متنی را که
نویسندگان سوئدی تهیه کرده بودند امضا نکرده است وی نویسندگانی را که متن حمایت
از سلمان رشدی را امضا کرده اند مزدوران روشنفکر غرب لقب میدهد
از اینکه هیچکس از
اتحادیه نویسندگان سوئد پاسخی به یان میردال نداد تعجب مرا بر میانگیزد.
پس از 15 سال اقامت در
سوئد بعنوان نویسنده تبعیدی و با 15 کتاب انتشار یافته، در سال 1989 به کمک های
مالی شورای فرهنگی سوئد به نویسندگان ایرانی مظنون شدم.به این خاطر که کمک مالی
به هر 15 اثر چاپ شده مرا در طی سالیان رد کرده بودند من تقاضا کردم که لیست
کمک های مالی آنان را به نویسندگان ایرانی مطالعه کنم و بدین ترتیب بود که
مشخص شد هزاران هزار کرون سوئد به نویسندگان ایرانی مقیم و فعال در ایران جهت
چاپ کتابهایشان کمک مالی شده است
این تحقیق باعث شد که
بعضی از کارمندان شورای فرهنگی سوئد از کار خود اخراج شدند(خسرو
رضوی فردی که دزدی از این ارگان را برای نویسندگان ایرانی با کمک مینا اسدی
طرح ریزی میکرد از آنجا اخراج شد) شورای فرهنگی سوئد به من در سال 1989
قول داد که از این پس پولی به نویسندگانی که در ایران زندگی و کار میکنند و
مورد تائید رژیم هستند پرداخت نخواهد شد، شورای فرهنگی سوئد بمن گفت که در این
مورد کلاه سرشان رفته است
در سال 1992(
4 سال بعد) تقاضا کردم که یکبار دیگر لیست کمک های مالی شورای فرهنگی
سوئد را به ادبیات تبعیدی مورد باز بینی قرار دهم ، با تعجب ملاحظه کردم که
پولهای بیشتری به شرکت های انتشاراتی پرداخت شده که آثار نویسندگانی را انتشار
میدهند که با رژیم هیچ مشکلی ندارند. ( سیاست مماشات
اروپا با رژیم در ابعاد فرهنگی در طی سالیان)
در سال 1990 اتحادیه
نویسندگان سوئد برای نویسندگانی که قرار است از ایران به سوئد برای سخنرانی
بیایند تقاضای ویزا مینماید. نویسندگان ایرانی به سوئد میآیند و میهمان اتحادیه
نویسندگان سوئد میشوند( محمود دولت آبادی، هوشنگ
گلشیری، ناصر زراعتی و .... از آن جمله هستند که در راستای سیاست استحاله
رفسنجانی عمل میکنند)
( مینا
اسدی و داریوش کارگر پادو این رفت و آمد ها هستند)
نویسندگان تبعیدی از ملاقات با این افراد سر باز میزنند، نویسندگان به سوئد
آمده ادبیات تبعید و منقدین رژیم را لجن مال میکنند ، آنان معتقد هستند که
ادبیات نبایستی خود را در معضلات اجتماعی در گیر کند نویسندگانی که به این امر
اشتغال دارند را آنان حاضر نیستند نویسنده بنامند.(در
حالی که خود درگیر به کرسی نشاندن سیاست های رژیم برای رسیدن به بمب اتم و
خلیفه گری 1000 ساله اسلامی و گسترش تروریزم و بنیادگرائی در منطقه بودند)
این
سخنرانی ها که در سوئد انجام میپذیرد همزمان در رسانه های داخل ایران نظیر
دنیای سخن و آدینه منشر میگردد و برای انتشار این سخنرانی ها بصورت کتاب شورای
فرهنگی سوئد ده هزار و دویست کرون در اکتبر سال 1990 میپردازد
در
تابستان 1992 از اتحادیه نویسندگان سوئد سئوال میشود که آیا مایل هستند
ساختمانی را که متعلق به میهمانان خارجی است در اختیار یک گروه از نویسندگان
ایرانی که قرار است به سوئد مسافرت کنند قرار دهند، جواب این سئوال مثبت است و
اتحادیه نویسندگان سوئد قول میدهد که حتی ملاقات هائی را بین نمایندگان خودش با
نویسندگان مسافر از ایران بر قرار کند
در همین
زمان و همزمان یک نویسنده تبعیدی و خبرنگار (شومن) تلویزیون(
فریدون فرخزاد)
و دو
منقد رژم در برلین به قتل میرسند و رژیم ایران متهم به این قتل ها میشود. قتل
ها بدون فوت وقت به اتحادیه نویسندگان سوئد گزارش میشود
( از طرف نوید اخگر )
رهبری
اتحادیه قول میدهد که اعتراض نامه ای در این مورد انتشار دهد ولی هیچ اتفاقی
نمی افتد، رهبری اتحادیه میگوید فعالیت در مورد کتابخانه ها رمقشان را گرفته
بوده است
همزمان
که سلمان رشدی در تاریخ 15 نوامبر1992 به سوئد میآید که جایزه توخلسکی را
دریافت کند گروه نویسندگان ایرانی نیز از ایران وارد میشوند و در میهمان خانه
اتحادیه نویسندگان اطراق میکنند. همزمان بیانیه ای از طرف وزارت ارشاد صادر
میشود که در آن ذکر میگردد آثار نادر نادر پور و اسماعیل خوئی در ایران حق چاپ
ندارند. علت را حمایت آنان از سلمان رشدی اعلام کرده بودند
(در اینجا
باید به اسماعیل خوئی تبریک گفت که پس از 30 سال بالاخره رژیم را با گفتار ها و
اعمال و رفتارش راضی کردکه آثار ایشان را بیش از این سانسور نکنند و در هفته
گذشته 20 آگوست 2007 رادیو فردا گزارش داد که کتاب خوئی در ایران البته نه برای
حفظ بیضه اسلام به چاپ رسید و
آقای محمد
رضا روحانی عضو شورای ملی مقاومت که ندامت گوئی های آقای خوئی را در رادیوی
آقای حسین مُهری در پس گرفتن انقلاب 57 فراموش کرده بود،
در راستای
پیام
آقای
مسعود رجوی
که بر مرز
بندی با رژیم تاکید موکد کرده بودند البته برای اینکه دُم شورا و آقای سامع
و هزار خانی و خود ایشان و اعضای مجاهدین به عنوان حامیان سر سخت رفرندام و
شیرین عبادی به تله مرز بندی با رژیم نیفتد با استناد به تاکیدات آقای رجوی نعل
وارونه و کلک مرغابی زد و در تاریخ یکشنبه 26 آگوست از سیمای آزادی مجاهدین
اسماعیل خوئی را شاعر بزرگ و از اعضای افتخاری و برجسته شورا ملی مقاومت قلمداد
کرد همانطور که شیرین عبادی را از جمله همکاران خویش خوانده بود و سنگ رفرندام
را بر سر حامیان مبارزه قهری نیز با لطائف الحیل خرد کرده بودند
بدین
ترتیب
اسماعیل
خوئی با یک تیر چهار نشان زد،
هم دل شنوندگان حسین مهری را بدست آورد و انقلاب 57 را به نفع رژیم گذشته پس
گرفت هم عضو افتخاری شورای ملی مقاومت شد هم در راستای سیاست های رادیو فردا
کتابش را در ایران و در زیر قبای آخوند اژه ای به چاپ رسانید و هم در استکهلم
با حمله به نیروهای چپ و آزادیخواه با فحش های رکیک پائین شهری آنان را از خود
راند،
این را
میگویند تعمیق هر چه بیشتر فهم و شعور اعضای شورا از پیام آقای رجوی
البته آقای
سامع و دبیر شورا نیز جلو ایشان را نگرفتند ولی تا توانستند از اعلام جنگ رژیم
با مردم ایران و جامعه جهانی سخن گفتند و در ده صفحه گزارش شورا یک کلام به
اسماعیل خوئی ها یاد ندادند که در موقعی که رژیم به مردم ایران اعلام جنگ میدهد
هر پخمه سیاسی هم میداند که با سلاح تغیر خنده دار دمکراتیک که نمیشود به
مقابله با آن رفت، وقتی سلاحی غیر از دمکراسی بازی با رژیم وجود ندارد یکروز
اروپا ده میلیارد دلار در ایران سرمایه گذاری میکند روزی خانم الهه را در ایران
مرحوم میکنند یکروز فریبا خانم را از هشترود خون عبور میدهند روزی کتاب اسماعیل
خوئی را بچاپ میرسانند. و روز بعد باز آشغال کله هائی پیدا خواهند شد که به نام
هوادار و سمپات و عضو ما را از تروریست های رژیم خطر ناک تر بخوانند و مدعی
شوند مبارزات قهری بچه های مردم را به کشتن خواهد داد و پرچم امریکا به دست ما
به آتش کشیده خواهد شد و دمکراسی بازی را چنان به اوج میرسانند تا اسماعیل خوئی
ها در آن براحتی بیتوته کنند ، محمد رضا روحانی ها فرهنگی را که باید تیغ ستیز
و برنده دست مردم باشد با آدرس دادن های عوضی به سنگ میکوبند همانطور که آقای
سامع شیرین عبادی را اصلاح طلب غیر قلابی معرفی نمودند، این را میگویند تعمیق
فهم و شعور سیاسی از پیام مرز بندی های شورائی با رژیم بطور عموم و درک پیام
مسعود بطور اخص
انسان
باید به تشویق دولت سوئد بپردازد که با اتخاذ مواضع روشن بر علیه رژیم ترور در
ایران اقدام نمود و با دست بنگت وستربری(
معاون نخست وزیر سوئد در آن زمان)
جایزه
توخلسکی را به رشدی داد.
من در
مقابل بایستی به بنگت وستر بری اطمینان بدهم که اتمسفر پرو خمینی در اتحادیه
نویسندگان سوئد وجود ندارد فقط یک نااگاهی ساده لوحانه موجود است که میتواند به
نتایج غیر قابل انتظاری بیانجامد
در حمایت
از گروه نویسندگانی که به سوئد آمدند شورای فرهنگی سوئد مبلغی برابر با 50 هزار
کرون سوئد را پرداخت نمود.
این
نویسندگان میخواهند در مورد اساطیر افسانه ای انقلاب ایران که بزرگترین اسطوره
اش خمینی است سخنرانی کنند.
در طول
سالهای زندگی نویسندگی ام در سوئد با نام نوید
(اشاره
نشانه)
در مجامع
ظاهر گشته ام برای اینکه بیشتر خودم را یکرنگ تر در میان همکاران نویسنده ام
بیابم تقاضا میکنم که نامم را از نوید(نشانه) به نعیو ( ساده لوح) در لیست
اعضای اتحادیه نویسندگان سوئد تغیر بدهند
نعیو
(ساده لوح) اخگر
نویسنده
تبعیدی ایران
عضو
رهبری کانون نویسندگان سوئد
30 نوامبر
سال 1992
